Volgens Wikipedia is catechese "een synoniem voor godsdienstonderwijs." Dat is maar half waar. Ouderen herinneren zich de schoolcatechese nog als het opdreunen van antwoorden op grote geloofsvragen. Dat had z'n nadelen, maar toch ook z'n voordelen. Nu zoeken we het midden tussen het vinden van antwoorden en het stellen van eigen vragen.

Antwoorden kunnen we vinden in de grote schatkist van Schrift en Traditie. Er is al veel gezegd over leven en dood, de rol van geloof in ons leven, het bestaan van God, de persoon van Jezus Christus en meer van deze vragen. We mogen geloven dat die antwoorden hun waarde bewezen hebben: omdat ze in de Bijbel staan of omdat ze door de eeuwen heen al hebben laten blijken dat ze mensen troost en inspiratie kunnen bieden.

Vragen staat vrij, heel bijzonder ook in de catechese. Wat betekenen de verhalen uit die schatkist voor mij? Wat kan ik met de antwoorden die gegeven worden? Welke rol speelt geloof in mijn leven? Allemaal vragen die jonge en minder jonge mensen kunnen hebben.

Dat is bij elkaar dus wat ingewikkelder dan "geloofsonderwijs." In ons pastoraal beleidsplan hebben we het dan ook over "geloofscommunicatie" - dat betekent dat we met elkaar in gesprek zijn over het geloof, en er zo ook iets over kunnen leren. Want het geloof kan je hart raken én je aan het denken zetten.

Die communicatie willen we aangaan met iedereen die er in geïnteresseerd is. Daarbij maken we natuurlijk gebruik van alle communicatiemiddelen die tot onze beschikking staan: persoonlijke ontmoeting, bezinningsavonden, artikelen, Hyves en Twitter.