Enkele gedachten over 'mis-intenties'

In de Achterhoek, ook in onze eigen parochie, worden nog steeds veel mis-intenties opgegeven: lange lijsten met gebeds-intenties en vooral met namen van gestorven dierbaren worden in het parochieblad gepubliceerd en in de (eucharistie)vieringen vóórgelezen. 'n Mooi gebruik in onze Kerk. Maar toch, al die namen van al die overledenen, dat is niet voor iedereen even begrijpelijk. Daarom enkele achtergronden. Bij mis-intenties spelen een aantal verschillende motieven een rol.

Allereerst een oud motief: de kerk is een gemeenschap van levenden én doden. In gebed blijven mensen met elkaar verbonden, óók over de grens van de dood heen. In gebed brengen wij de naam van een dierbare overledene dode vóór het aangezicht van de Heer. Wij vragen daarbij dat de gestorvene tot voltooiing mag komen in het 'Huis van de Vader'.

Maar er is ook nog een andere insteek, namelijk: het levend houden van een naam in onze geloofsgemeenschap. In de kerk waar de gestorven dierbare zijn/haar geloof heeft gevierd, wordt zó ook zijn/haar naam steeds in herinnering gebracht. Bidden om een definitief thuiskomen in het Hemels Vaderhuis én om het levend houden van een naam, dat zijn voor gelovige katholieken redenen om mis-intenties op te geven. Wij geloven wél dat uiteindelijk de goede God zelf zijn mensen 'ophemelt' maar ondertussen mogen wij uiteraard de namen van onze lieve en dierbare doden bij de Heer aanbevelen en onder elkaar levend houden.

Daarnaast is het nog steeds een goed en vroom gebruik om ook voor andere intenties dan overledenen een mis te laten lezen. We bidden ook Uit dankbaarheid bij een huwelijksjubileum, voor het welslagen van een operatie, om voorspoedig herstel van een ernstig zieke, voor een zekere intentie of om zegen over een gezin. Ook dat zijn veelvoorkomende misintenties. Wanneer mensen de moed hebben er een gebedsintentie van te maken kan de kracht van het geloof beter tot steun zijn.

Tenslotte maken de vergoedingen voor mis-intenties het ook financieel mogelijk dat de plaatselijke geloofsgemeenschap dóór kan blijven gaan met liturgie, verkondiging en diakonie. Zo blijft het voor de gelovigen mogelijk om (in de kerk) samen te komen voor de ere-dienst en de beleving van het katholieke geloof in mooie en moeilijke tijden. Want de inkomsten die verkregen zijn door mis-intenties, komen direct ten goede aan de eigen parochie, die daar haar activiteiten van mogelijk kan maken. Het houdt de geloofsgemeenschap in stand.

Zo kunnen we met elkaar -terwijl we denken aan hen die ons vóórgingen- ook zorgen voor hen die ná ons komen: verleden, heden en toekomst, van ons en onze kerk, ze liggen dichterbij dan je denkt.

F. G. Hogenelst, pastoor