Priester in Rome
Voor wie het gemist heeft: afgelopen week waren er zo'n 15.000
priesters in Rome. Volgens een Amerikaan die beter kan rekenen dan
ik is dat 3% van het totale aantal. De toeristen in Rome hebben het
in ieder geval gemerkt, het zag letterlijk zwart van de priesters
in de straten van de Eeuwige Stad.
Natuurlijk had ik geen tijd, ik moest nog bijkomen van de
priesterwijding... Grapje, ik was er toch. Je dacht toch niet dat
ik zo'n wereldontmoeting zou laten lopen? Paus Benedictus XVI had
alle priesters speciaal uitgenodigd om te komen voor de afsluiting
van het "Jaar van de Priester." In het afgelopen jaar is op heel
veel manieren op een positieve manier aandacht gevraagd voor het
priesterschap. En de priesters zelf? Zij werden uitgedaagd om
opnieuw na te denken over de kern van hun roeping.
Een heel bijzondere gelegenheid en ik wist eigenlijk gelijk dat
ik erbij moest zijn. Tenslotte zijn we gewijd in het Jaar van de
Priester! Deze reis was eigenlijk een bedevaart uit dankbaarheid.
Uiteindelijk begon het allemaal in Rome! En wel in de Santa Maria
Maggiore. Wat was het dan bijzonder om in die kerk voor het eerst
de Mis te vieren in Rome. Bijna ging het feest niet door, omdat ik
geen 'celebret' kon laten zien. Dat is een briefje van de bisschop
waar op staat dat je écht priester bent. Gelukkig kon ik de
dienstdoende broeders er van overtuigen dat ik nog geen tijd had
gevonden om het aan te vragen...
Het officiële programma begon op twee plaatsen. Mijn taalgroep,
de Engels-Duits-Italiaanse, zat in de St. Paulusbasiliek. Daar
gaven de kardinalen Meisner (Keulen) en Ouellet (Québec) lezingen
over het priesterschap. Met name kardinaal Meisner sprak heel
levendig uit zijn eigen ervaringen. Op donderdag vierde ik de grote
Mis mee, met nog duizenden andere priesters. Allemaal baden we mee
"Hoc est enim Corpus Meum" - "Dit is Mijn Lichaam." Zo vierden we
met de hele wereldkerk. Maar twee volle kerken was nog maar het
begin.
Donderdagavond was er een avondviering op het st. Pietersplein.
Eerst vertelden priesters uit de hele wereld over hun roeping en
hun werk. Zelf was ik erg geraakt door een Duits gezin waarbij alle
kinderen verschillende roepingen volgen: huwelijk, kloosterleven,
priesterschap, toegewijde leek. Het belangrijkste, vertelden ze
ons, was dat ze altijd met humor en overtuiging hun geloof
beleefden. En gelachen hebben we! Ook trouwens om het neefje dat
met de toog van oom priester zat te spelen. Een hele mooie
inleiding van een aantal heel gelukkige mensen. Later op de avond
antwoordde de paus zelf op vragen van priesters. Voorbereid
natuurlijk, maar je kon merken dat hij recht uit z'n hart sprak.
Hij liet zien dat hij de uitdagingen waar we voor staan echt
begrijpt en dat hij begaan is met alle priesters.
La Grande Finale was vrijdagmorgen. Vijftienduizend priesters
stonden klaar... voor twee controlepoortjes! Wie de WJD meegemaakt
heeft: dat idee dus. Uiteindelijk zagen ze dat iedereen controleren
nooit meer ging lukken en dus mochten we er door als we een stola
konden laten zien. Slim opgelost! Toen stond ik daar op het st.
Pietersplein, als broekie tussen 15.000 medebroeders. Prachtig! De
paus bemoedigde ons allemaal en sprak ook over de duistere
berichten over priesters die boven komen. We moeten Gods vergeving
zoeken omdat het gebeurd is en de paus wil er alles aan doen om te
voorkomen dat het weer gebeurt. Dat was veel priester recht uit het
hart gegrepen. Maar het mooiste moment was toch toen we daar wéér
met zoveel priesters vierden, nu samen met de paus voor wie we in
elke Mis bidden. Ook ik bad met hem mee en vierde Eucharistie met
hem. Zo is de cirkel eigenlijk rond. Het verhaal van mijn geloof en
mijn roeping begon in Rome. Afgelopen is het niet, maar ook voor
mijn priesterleven maakte ik een begin in Rome.
Zo gingen we weer terug naar Nederland: gesterkt in onze vreugde
om het priesterschap. En met een koffer vol boodschappen, ik had
namelijk nog geen priesterhemden met korte mouwen. De firma's
Barbiconi, Euroclero en Comandini hebben goede zaken gedaan de
afgelopen week!