Kampelaan
Heb ik net m'n collega aan de lijn,
zegt hij: "Je klinkt moe..." Inderdaad, want ik heb net een week
met 25 hele aardige kids op de hei gezeten. Een week lang lekker
buiten werken, met jonge mensen. Fantastisch!
Natuurlijk vond ik het wel spannend:
ik had namelijk nog nooit eerder zo'n kamp begeleid. Gelijk het
diepe in dus. De taak van een kampelaan is vrij simpel: elke dag
verzorg je de catechese en ondertussen probeer je bij de lokale
Aldi nog vijftien broden in een karretje te krijgen. Voor het
overige doe je goed mee met boomklimmen, boogschieten, zaklopen en
wat er verder bij komt kijken.
WJD-gevoel
Op de eerste dag begon het vrij simpel. Iedereen zette zelf de
tenten op die deze week ons thuis zouden zijn. Dat ging natuurlijk
bij de één wat makkelijker dan bij de ander... En toen dat
eindelijk klaar was mochten de tieners zelf gaan koken. Is soms nog
best ingewikkeld, pasta koken - en dan vooral het afgieten! 's
Avonds een spel in het bos en dan als iedereen goed moe is, de tent
in. Je krijgt er een beetje een WJD-gevoel van, zo op je matje in
het bos.
Sportief
Het hoofdprogramma was vooral sportief, met als één van de leukste
dingen het klimmen in een speciaal bos bij Ermelo. Klik-klak,
gezekerd, en dan langs een net klauteren of over houten blokken
balanceren. Natuurlijk viel ik er af, maar gelukkig heeft iedereen
me goed aangemoedigd zodat ik me met al mijn krachten weer omhoog
wist te hijsen.
Bezinning
Naast het klimmen en koken was er elke dag een moment van
bezinning: een catechese, dagsluiting en drie Eucharistievieringen
in die week. Thema van de week was "Beloofd is beloofd" - een serie
catecheses over Abraham. Hij vertrouwt op Gods belofte en leert
daarom God steeds beter kennen. En hij ontdekt dat God rechtvaardig
is en Zijn belofte houdt. Als bonus werden een paar verhalen ook
uitgespeeld. Dan gaat zo'n verhaal heel anders er uit zien. Je
leert ook op een andere manier naar de Bijbel kijken - niet als een
oud, stoffig verhaal maar een echt verhaal, van een echt mens. Maar
wel een mens met een heel bijzondere ervaring.
Kaarsen op een
kratje
De dagsluiting was een gebeuren op zich. Rond de kampkaars zetten
we onze eigen kaarsen neer. Ze zijn het symbool voor het goede
waarvoor we danken en het slechte dat we in de oude dag achter
willen laten. Heel bijzonder om zo samen de dingen bij God neer te
leggen. Dat het aansteken van waxinelichtjes op een omgekeerd
boodschappenkrat zoveel kan zeggen zie ik als het werk van de
Heilige Geest.
Eucharistie
Wat ik vooral heel bijzonder vond was het vieren van de
Eucharistie. Je maakt niet vaak mee dat je alle kerkgangers kent,
nu wel. En je weet ook wat iedereen bezig houdt. In de voorbeden
hebben we dan ook echt ons hele leven op het altaar van de Heer
neer kunnen leggen. Hij neemt het van ons aan, en Hij wil het
omvormen tot iets goeds. Een hele bijzondere manier van samen
vieren, en ik heb het dan ook met buitengewoon veel vreugde kunnen
doen. Het maakt me weer opnieuw duidelijk wat je als priester mag
doen: God bij de mensen brengen en de mensen bij God.
Kompas
Oh ja, een wat ik vooral niet mag vergeten: op dinsdag en woensdag
hebben alle groepjes zelf hun weg door bos en hei gevonden. Ze
kregen een kaart en een kompas, en vervolgens mochten ze het zelf
uitzoeken. En dat hebben ze gedaan ook! Onderweg mocht ik
klaarstaan met wat eten, maar toen het keihard regende liepen zij
over de zandverstuiving. 's Avonds bracht ik het zeil, maar zij
hebben in het bos overnacht - terwijl ik lekker in de tent lag.
Respect! Het is allemaal even 'in a nutshell' want er gebeurt
natuurlijk véél meer in zo'n week. Maar gelukkig hebben we de
foto's nog :)