"Geloven in gemeenschap". De dubbele strekking van deze titel
zal u duidelijk zijn: we moeten er met z'n allen wel in gelóven,
dat onze gemeenschap een goede toekomst tegemoet gaat, dat wij óók
dit jaar en de verdere toekomst volop kansen krijgen en
nemen.
De andere uitleg van de titel gaat over het geloof beleven in je
eentje, als individu, of juist het geloof beleven met anderen, in
een gemeenschap.
Waarom zoeken wij elkaar op om samen in de kerk te vieren?
Waarom maken we ons zoveel zorgen over het voortbestaan van
de
kerk - als - gemeenschap?
Geloven kunnen we toch ook gewoon thuis doen, met onze naasten of
helemaal alleen? Natuurlijk kan dat, en we doen dat ook: we bidden
voor het eten of 's avonds voor het naar bed gaan, we lezen de
bijbel, we proberen voor elkaar te zorgen, zodat we aan het gebod
van de naastenliefde gehoorzamen.
Maar toch denk ik dat, willen we groeien in ons geloof en ons
gelovig handelen, we een gemeenschap nodig hebben. De
betrokkenheid van ons als gelovigen op elkaar is
van groot belang voor de ontwikkeling van het geloof van onszelf
als individu en voor de ontwikkeling van de gemeenschap. 'Geloven
is levenslang', zegt men wel eens: geloven is een leven lang leren.
Nooit zijn we klaar. Steeds groeien we verder in geloof.
In onze kerkelijke traditie zijn er drie vormen van
betrokkenheid van gelovigen op elkaar:
- De persoonlijke ontmoeting, individuele
gesprekken over je geloof, bijvoorbeeld met de pastor, met de
buurvrouw, met degene die naast je zit in de kerk of die je thuis
bezoekt.
- De grote gemeenschap waarin wij
gezamenlijk het geloof belijden en beleven in de liturgie. In deze
bijeenkomsten houden wij als gelovigen contact met elkaar om het
spoor van de grote christelijke beweging niet los te laten en
verder te groeien als Christen.
- Tot slot is er De kleine groep
(bijvoorbeeld de werkgroep, gebedsgroep, gespreksgroep,
bijbelgroep), als een kring van gelovigen waarin met elkaar
gesproken, gezongen, gelezen en gehandeld wordt vanuit ons eigen
individuele geloof.
In alle drie de mogelijkheden wordt het geloof
gedeeld. En delen is van onschatbare waarde voor de
toekomst van onszelf - want we groeien erdoor -, én voor de
gemeenschap van gelovigen, dus die ene gesprekspartner, die grote
parochiegemeenschap of die kleine groep.
Van de drie genoemde mogelijkheden is de kleine groep vaak een
beetje het stiefkindje geweest in de kerk. Individuele gesprekken
en vieringen hebben altijd de boventoon gevoerd. En toch is de
kleine groep belangrijk, bijvoorbeeld als schakel tussen de
persoonlijke ontmoeting en de grote bijeenkomsten. Gelukkig zijn
er in onze parochie een aantal kleine groepen, denk maar aan de
bijbelgroep en aan de "Geloven Nu" groepen, maar toch… vergeleken
met het totaal aantal gelovigen is het wat aan de magere kant. Want
juist in de kleine groep bestaat de mogelijkheid om als individuele
gelovigen van en aan elkaar te leren. De groei en bloei van onze
parochie hangt, denk ik persoonlijk, vooral nu, voor een belangrijk
deel af van het bestaan, functioneren en verder uitbouwen van
kleine groepen. Naast de individuele gesprekken en de grote
bijeenkomsten als de vieringen, is het 'goed toeven' in een kleine
kring van mensen die je vertrouwt, waarmee je in gesprek
bent, met wie je samen dingen onderneemt en vooral....... waar je
je geloof mee kunt delen. U zult nog meer horen van de
ontwikkelingen van méér 'kleine groepen' in de 12 apostelen!
Jaap van Kranenburg, pastoraal werker.