Afscheid Theo Lam

 

Op zondag 5 mei nam Theo Lam afscheid van het bestuur van onze parochie. In een volle H. Johannes de Doperkerk in Zutphen werd hij op het eind van de Eucharistieviering door pastoor Scheve bedankt voor zijn jarenlange werk in ons parochiebestuur, waarbij hij vooral op het gebied van communicatie veel heeft betekend. Daarnaast was hij door zijn leidinggevend optreden op platform- en parochieavonden het gezicht van onze parochie. In het laatste jaar was hij bovendien vicevoorzitter. Als waardering voor zijn grote inzet voor onze parochie kreeg Theo van pastoor Harry Scheve de pauselijke onderscheiding Bene Merenti overhandigd.

Theo Lam zou Theo Lam niet zijn als hij daarna niet zelf nog een mooie toespraak had gehouden. In zijn afscheidswoord dankte hij het pastoraal team – eerst met Fred, Anton en Jaap, later ook met Marga en Harry; het breed parochieel team; de medewerkers van het secretariaat, de vrijwilligers, het parochiebestuur, de redactie van Onderweg, de communicatie commissie, de financiële commissie en de werkgroepen voor de doop, communie, vormsel en huwelijk, de PCI
Ik heb onze parochie vaak een gezicht mogen geven, maar zij deden het echte werk,’ aldus Theo. ‘Zij houden met zijn allen de organisatie op de been die ons verleidt stil te staan bij hemel en aarde, bij vandaag en morgen, bij onszelf en de ander.’
Ook benadrukte Theo het belang van de bestuurders van de geloofsgemeenschappen. Want zonder geloofsgemeenschappen is er geen parochie. ‘De geloofsgemeenschappen zijn als engelen,’ zei Theo en hij haalde daarbij een prachtig citaat van de Italiaanse schrijver Luciano de Crescenzo aan: Ieder van ons is een engel, maar we hebben elk maar één vleugel, we kunnen alleen vliegen als we elkaar omarmen. ‘Een prachtige metafoor voor onze geloofsgemeenschappen die in de huidige tijd in zwaar weer verkeren door vergrijzing en verminderend kerkbezoek etc. etc… Alleen door samenwerking, door omarming, kunnen we verder vliegen.’

Tot slot sprak Theo zijn dank uit voor de samenwerking, de mooie ervaringen en de vriendschappen en de kennissen die Christine en hij mochten opdoen. ‘We wonen nu in Deventer, maar we blijven elkaar zien!’

Na afloop was er gelegenheid om op een informele receptie in een zijbeuk van de St. Jan persoonlijk afscheid te nemen van Theo.